บทความ

Simple things

  คนเราคบกันมันต้องมีช่วงหนึ่งที่เบื่อใช่มั้ย มันจะมีช่วงหนึ่งที่ความหวือหวาหายไปใช่หรือเปล่า ช่วงเวลาที่แสนหวานนานวันมันก็คงจืดจาง แต่พอถึงเวลานั้นจริงๆ ในตอนนั้น เรายังต้องการกันอยู่หรือเปล่า ในเมื่อความรักมันอยู่ในจุดที่อิ่มตัว เราจะยังอยากมีกันอยู่มั้ย สำหรับเราแล้ว เราถามตัวเองมาเสมอถ้าหากถึงเวลานั้น เวลานั้นที่เราไม่มีเธอ มันจะเป็นยังไง คำตอบคือ เราคงจะนั่งเคว้งกับความรู้สึกที่ว่างเปล่า นั่งเหงากับสิ่งที่หายไป นั่งเสียดายความสัมพันธ์ที่รักษามา ลืมไป .. ชีวิตมันไม่ได้การันตีว่าจะมีสิ่งใดอยู่ไปตลอด ความรักเราก็ด้วย ถึงตอนนั้นความรู้สึกที่ไม่มีเธอมันคงจะเงียบเหงา เหงาเกินไป .. ต้องใช่แน่ๆ สุดท้ายแล้ว ชีวิตที่ไม่มีเธอในจินตนาการของเรา มันเศร้ามาก หากจะรักษาความรู้สึกพวกนั้นต้องใช้เวลาเท่าไหร่กัน ความผิดพลาด ความไม่ตั้งใจ สิ่งที่เรียนรู้กันมา ใช้เวลามากมายที่ทำด้วยกัน แต่เราใช้เวลาเพียงเสี้ยววินาทีที่จะพังมัน เพราะงั้นทุกสิ่งที่กล่าวมาเราไม่อยากพบเจอ ไม่อยากให้มันเกิด ไม่ต้องการมันเลยสักนิด ความหวือหวาที่หายไป แต่ชีวิตยังมีเธออยู่ มันร่วมสร้างกันใหม่ได้ ความเบื่อที่แทรกแซงเข้ามา แ...

forget me not

  “ การลืมน่ะน่ากลัว ” ใครคนหนึ่งเอ่ยกล่าวมันให้ฟัง น่ากลัว .. เป็นสิ่งแรกที่ใครหลายๆคนคิด ใช่   มันน่ากลัว มีทั้งความเคว้งคว้างซ่อนอยู่ ความวูบโหวงที่มักแฝงมา ความอ่อนไหวที่ครั้งนึงเคยมีภาพสิ่งนั้นอยู่ในหัว แต่สุดท้ายกลับลืมมันจนหมดสิ้น เลือนลางและจางหาย จะเป็นอย่างไรหากวันนึงเราลืม ลืมภาพจำเหล่านั้น ลืมกลิ่นอายของความทรงจำ ลืมรสชาติที่เคยได้ลิ้มลอง ลืมแม้กระทั่งเสียงที่เคยเจื้อยแจ้ว ลืมมันจนหมด ใจหาย … ใช่   น่าเสียดายจริงๆ สิ่งที่เราเคยผูกพันธ์และอยากเก็บมันไว้ในส่วนลึก บัดนี้มันจมลงลึกจนคว้าขึ้นมาไม่ได้ ไม่มีภาพจำเก่าๆหลงเหลืออยู่อีกแล้ว ไม่มีใครอยากหลงลืม และไม่มีใครอยากถูกลืม หรือจะเป็นอย่างไรหากวันนึงเราเองเป็นคนที่ถูกลืม ถูกลืมโดยคนที่เราผูกพันธ์ ถูกลืมเพราะเราได้จากโลกนี้ไปนานแสนนาน ถูกลืมเพราะเป็นความเคยชินที่ไม่มีเราอยู่แล้ว แบบไหนมันน่ากลัวกว่ากันล่ะ ท้ายที่สุดการลืมน่ะเป็นอะไรที่น่าอึดอัดเสียจนยากจะบรรยายมันออกมา หากวันนึงเราเกิดหลงลืม หลงลืมคนที่เรารัก ลืมไปว่าครั้งหนึ่งเคยเป็นแบบไหน ลืมไปว่าความสุขตอนนั้นเป็นอย่างไร ลืม .. อ่า ฟังดูแล้วหดหู่ คนเราส่วนใหญ่ชอ...

Life w/happy

  “ ความสุขของเธอคืออะไรเหรอ ” “...” การได้อ่านหนังสือเล่มโปรด ให้อาหารแมวในตอนเช้า ถ่ายรูปท้องฟ้าในแต่ละวัน มองดูก้อนเมฆลอยไปมา แบบนี้เรียกมันว่าความสุขได้มั้ยนะ ไม่รู้สิ เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอะไรที่เรียกว่าความสุข “ มีความสุขเพื่อตัวเองบ้างเถอะนะ .. ทำได้ใช่มั้ย ” เราทำได้ ... แต่ทุกๆครั้งที่ยิ้มหรือหัวเราะ   ความรู้สึกมักถาถมเข้ามาไม่หยุด แบบนี้เรียกความสุขมั้ย   มันดีใช่หรือเปล่า สับสน มันเหมือนเราพบเจอแต่ความทุกข์มาเสมอ พอวันนึงที่ยิ้มได้   มันก็กลายเป็นว่ายิ้มได้ไม่สุด แต่วันไหนที่รู้สึกว่าโลกมันใจร้าย การได้แอบร้องไห้คนเดียวในห้องน้ำ มันกลับทำให้เรารู้สึกคุ้นชินมากกว่าตอนหัวเราะซะอีก น่าแปลกที่คนเราต่างไขว่ขว้าหาความสุขอยู่เสมอ ทั้งที่บางทีแล้วมันอาจจะมากไปด้วยซ้ำ แต่พวกเขาก็ยังต้องการที่จะมีความสุข และใช่   ไม่มีใครที่ไหนต้องการความทุกข์ แต่ความทุกข์นั้นกลับเป็นส่วนนึงของการมีชีวิต ทั้งความเจ็บปวดรวดร้าว   ความทรมานที่แสนสาหัส แม้กระทั่งความรู้สึกเมื่อยามสูญเสีย ทำไมมนุษย์ต่างต้องเจอกับความเจ็บปวด   เพราะเมื่อเราเจ็บปวดเราก็จะพาตัวเองออกมาจากตรงน...

คุณ ณ ช่วงเวลาหนึ่ง

  ณ   ช่วงเวลาหนึ่ง   ความเจ็บปวดกัดกินยิ่งกว่าอะไรดี ความเศร้าทุกข์ทรมานเข้าครอบงำจนปวดหัวใจ ร้องไห้   ฟูมฟาย   เหมือนคนขาดสติที่ไม่อาจกู่กลับ กายบอบช้ำจนดูน่ากลัวเกินกว่าจะเรียกเนื้อหนัง สิ่งที่ชอบมันต่างๆนาๆไม่อาจฝืนใจกลับไปย้อนทำได้อีก ผู้คนต่างพร่ำบอกว่าเวลาจะเยียวยาทุกอย่าง เกือบสามปีแล้วที่มันรุนแรงและเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ หากเป็นเพราะจิตสำนึกก็พยายามวิงวอนขอให้มันหายไปในเร็ววัน เอาคืนวันที่สดใสนั้นกลับคืนมา ได้แต่ภาวนาให้ความรู้สึกพวกนี้พลันหายไป หากโชคชะตาใจร้ายนักไม่ยอมให้หลับลงชั่วกาล ก็โปรดคืนวันเวลาและช่วงชีวิตอย่างในวัยเด็กคืนมา และ คุณคนนั้น ก็ได้บังเอิญผ่านเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในเรื่องราว คุณ . ผู้ที่เป็นดั่งวัยเยาว์ ผู้ที่เป็นดั่งแรงขับเคลื่อนในการใช้ชีวิต ผู้ที่เป็นกำลังใจในยามที่อ่อนแอ ผู้ที่รักเราในวันที่เราไม่รักตัวเอง ชีวิตคนเรามีมรสุมที่รุนแรงอยู่เสมอ และเราผู้คอยวิ่งหนีออกจากพายุเหล่านั้น ระหว่างทางพบกับอุปสรรคและความเจ็บปวดมากมาย และระหว่างทางนั้นคุณก็เข้ามา คุณที่ดุจเหมือนรุ้งกินน้ำในหลังฝนจาง เหมือนแสงอาทิตย์ที่สาดส่องเข้ามาในทางเดินที่เปล...

Happy New Year

  31  ธันวาคม   ช่วงเวลาแห่งการเคาท์ดาวน์ คงเป็นวันที่ใครๆต่างสนุกและตื่นเต้นไปกับการที่จะเริ่มต้นขึ้นปีใหม่ในเพียงเวลาไม่กี่ชั่วโมง ผู้คนต่างฮาเฮเฉลิมฉลองกันอย่างเมามันส์   บ้างก็ดูหนังข้ามปี   บ้างก็ปาร์ตี้เลี้ยงฉลองต่างๆนาๆ แต่ความสนุกนั้นมันไม่เคยเกิดขึ้นกับเราเลยสักนิดเดียว   กลับกันมันมีแต่ความวูบโหวง   ใจหาย ไม่รู้ว่าเป็นคนเดียวหรือเปล่าแต่เรารู้สึกแบบนี้จริงๆและยังคงเป็นอยู่ทุกๆปี อ่า .. จะเริ่มปีใหม่อีกแล้วเหรอ ปีนี้ใครผ่านเข้ามาบ้างนะ แล้วมีใครหล่นหายจากชีวิตบ้าง บุคคลในปีก่อนๆล่ะยังมีใครอยู่หรือเปล่า มีอีกหลายอย่างที่อยากทำในปีนี้อยู่เลย เวลาผ่านไปไวจัง ปีนี้มีทั้งดีทั้งแย่ปะปนกันไปสินะ ทุกๆวันสิ้นปีจะมานั่งคิดทบทวนตัวเองรอเสียงพลุเริ่มวันใหม่   ผู้คนต่างบอกว่าให้ทิ้งเรื่องร้ายๆในปีนี้ออกไปแล้วเริ่มต้นสิ่งที่ดีในปีใหม่กันเถอะ แต่เราไม่เคยคิดแบบนั้นเลย   เราเก็บมันไว้ในส่วนของความทรงจำมีทั้งความสุข   ความเศร้า   ความเจ็บปวดเราต่างเก็บมันไว้ทั้งหมด แค่ไม่อยากลืมสิ่งที่เคยเจอมา เริ่มปีใหม่แล้วเขาคนนั้นที่บังเอิญเจอกัน  ...

broken

  ต้องแตกสลายอีกกี่หน เราถึงจะเติบโตแล้วคุ้นชินกับมัน ทำไมการเติบโตถึงต้องมีความเจ็บปวดแทรกแซงเข้ามา คนเราสามารถเติบโตโดยที่ไม่มีบาดแผลได้หรือเปล่า ทำไมกัน เพราะชีวิตต่างต้องมีบทเรียน บทเรียนที่จ่ายด้วยความเจ็บ อาการสาหัสนับครั้งไม่ถ้วน แหลกสลายไม่รู้กี่ครา แต่แล้วคนเราก็ต้องโตขึ้น ต้องโตขึ้นอยู่ดี เติบโตมาพร้อมกับบาดแผลที่แสนเหวอะหวะ ความรวดร้าวภายในจิตใจ พร้อมกับจิตวิญญาณที่เกือบจะแตกสลายไม่รู้กี่หน ความรัก ความชัง ทุกอย่างล้วนเคยผ่านมา จนจิตใจแทบจะว่างเปล่า แทบจะไม่หลงเหลือความรู้สึกใดๆ ชินชา นั่นเป็นสิ่งเดียวที่ยังคงรู้สึกได้ กลายเป็นมนุษย์ที่เริ่มชินชากับความว่างเปล่า เสพติดในความเจ็บปวด หลงรักรอยแผลบนร่างกาย “ศิลปะจากความรวดร้าวที่งดงาม” ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่เริ่มหลงใหลไปกับสีเลือดสด รอยกรีดที่ค่อยๆถูกปริออกจากของมีคม ความเจ็บแสบเย็นวาบที่เริ่มกระทบเข้ามา เจ็บ.. แต่ว่างเปล่า ไร้ความหวาดกลัวใดๆ “อยากสูญสิ้น” เป็นสิ่งเดียวที่คงต้องการ และต้องการเสมอมา สุดท้ายแล้ว มนุษย์เราก็แตกสลายอยู่เรื่อยไปไม่รู้จบ เพียงแค่เศษเสี้ยวของความรู้สึกถูกทำลายทิ้ง แค่ความว่างเปล่าแทรกซึมเข้ามาแ...