บทความ

กำลังแสดงโพสต์จาก กันยายน, 2020

broken

  ต้องแตกสลายอีกกี่หน เราถึงจะเติบโตแล้วคุ้นชินกับมัน ทำไมการเติบโตถึงต้องมีความเจ็บปวดแทรกแซงเข้ามา คนเราสามารถเติบโตโดยที่ไม่มีบาดแผลได้หรือเปล่า ทำไมกัน เพราะชีวิตต่างต้องมีบทเรียน บทเรียนที่จ่ายด้วยความเจ็บ อาการสาหัสนับครั้งไม่ถ้วน แหลกสลายไม่รู้กี่ครา แต่แล้วคนเราก็ต้องโตขึ้น ต้องโตขึ้นอยู่ดี เติบโตมาพร้อมกับบาดแผลที่แสนเหวอะหวะ ความรวดร้าวภายในจิตใจ พร้อมกับจิตวิญญาณที่เกือบจะแตกสลายไม่รู้กี่หน ความรัก ความชัง ทุกอย่างล้วนเคยผ่านมา จนจิตใจแทบจะว่างเปล่า แทบจะไม่หลงเหลือความรู้สึกใดๆ ชินชา นั่นเป็นสิ่งเดียวที่ยังคงรู้สึกได้ กลายเป็นมนุษย์ที่เริ่มชินชากับความว่างเปล่า เสพติดในความเจ็บปวด หลงรักรอยแผลบนร่างกาย “ศิลปะจากความรวดร้าวที่งดงาม” ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่เริ่มหลงใหลไปกับสีเลือดสด รอยกรีดที่ค่อยๆถูกปริออกจากของมีคม ความเจ็บแสบเย็นวาบที่เริ่มกระทบเข้ามา เจ็บ.. แต่ว่างเปล่า ไร้ความหวาดกลัวใดๆ “อยากสูญสิ้น” เป็นสิ่งเดียวที่คงต้องการ และต้องการเสมอมา สุดท้ายแล้ว มนุษย์เราก็แตกสลายอยู่เรื่อยไปไม่รู้จบ เพียงแค่เศษเสี้ยวของความรู้สึกถูกทำลายทิ้ง แค่ความว่างเปล่าแทรกซึมเข้ามาแ...