บทความ

กำลังแสดงโพสต์จาก สิงหาคม, 2022

forget me not

  “ การลืมน่ะน่ากลัว ” ใครคนหนึ่งเอ่ยกล่าวมันให้ฟัง น่ากลัว .. เป็นสิ่งแรกที่ใครหลายๆคนคิด ใช่   มันน่ากลัว มีทั้งความเคว้งคว้างซ่อนอยู่ ความวูบโหวงที่มักแฝงมา ความอ่อนไหวที่ครั้งนึงเคยมีภาพสิ่งนั้นอยู่ในหัว แต่สุดท้ายกลับลืมมันจนหมดสิ้น เลือนลางและจางหาย จะเป็นอย่างไรหากวันนึงเราลืม ลืมภาพจำเหล่านั้น ลืมกลิ่นอายของความทรงจำ ลืมรสชาติที่เคยได้ลิ้มลอง ลืมแม้กระทั่งเสียงที่เคยเจื้อยแจ้ว ลืมมันจนหมด ใจหาย … ใช่   น่าเสียดายจริงๆ สิ่งที่เราเคยผูกพันธ์และอยากเก็บมันไว้ในส่วนลึก บัดนี้มันจมลงลึกจนคว้าขึ้นมาไม่ได้ ไม่มีภาพจำเก่าๆหลงเหลืออยู่อีกแล้ว ไม่มีใครอยากหลงลืม และไม่มีใครอยากถูกลืม หรือจะเป็นอย่างไรหากวันนึงเราเองเป็นคนที่ถูกลืม ถูกลืมโดยคนที่เราผูกพันธ์ ถูกลืมเพราะเราได้จากโลกนี้ไปนานแสนนาน ถูกลืมเพราะเป็นความเคยชินที่ไม่มีเราอยู่แล้ว แบบไหนมันน่ากลัวกว่ากันล่ะ ท้ายที่สุดการลืมน่ะเป็นอะไรที่น่าอึดอัดเสียจนยากจะบรรยายมันออกมา หากวันนึงเราเกิดหลงลืม หลงลืมคนที่เรารัก ลืมไปว่าครั้งหนึ่งเคยเป็นแบบไหน ลืมไปว่าความสุขตอนนั้นเป็นอย่างไร ลืม .. อ่า ฟังดูแล้วหดหู่ คนเราส่วนใหญ่ชอ...